Сабақ беру – тек ақпарат ұсыну емес, оқушының қызығушылығын ояту және алған білімін өмірде қолдана алуына жағдай жасау. Мен өз жұмысымда көп әдіс тәсілді қолданамын, соның бірі – «Тірі суреттер» деп аталады. Бұл баланың ақпаратты қабылдауын мейлінше жеңілдетеді. Ойлана келе, визуалды күрделі ережелерді жаттағанша оларды кейіпкерлерге айналдырған жөн деп шештім. Тиісінше, бұл ұтымды шешім болды. Балалар мұндай тәсілге лезде қызығушылық танытып, олардың кітаптағы тапсырманы қабылдауы, сіңіруі, соған сай пайым айта білу дағдылары қалыптасты.
Сонымен қатар дыбыстарды жуан және жіңішке дегенше, «алыптар» мен «ергежейлілер» патшалығы ретінде сипаттау да өз-өзін ақтаған әдіс болды дер едім. Қазір осындай ерекше тәсілдерді басшылыққа ала отырып, сабақтарымды мейлінше қызықты етіп өткізіп жүрмін.
Рас, қазір білім беру парадигмасы түбегейлі өзгерді. Бұрын білім берудің басты мақсаты – «көп ақпаратты жаттату» болса, қазіргі басты шарт – «сол ақпаратты тауып, талдап және өмірде қолдана алу». Ескі жүйеде оқушылар қате үшін жазаланатын (төмен баға). Жаңа жүйе бойынша қате – оқу үдерісінің маңызды бөлігі. Оқушы қателесу арқылы ізденуді үйренеді. Сондықтан бағалау емес, кері байланыс (формативті бағалау) маңыздырақ болып отыр.
Мен бастауыш сыныптың мұғалімі мамандығын бекер таңдаған жоқпын. Шынайы қызығушылық пен құлшыныс осы бағытқа қарай жетелеп алып келді. Басқа мамандықтарда нәтижені жылдар бойы күту керек болса, бастауыш сыныпта баланың кеше ғана әріп танымай, бүгін алғашқы сөзін оқығанын көру – ерекше бақыт. Баланың көзіндегі «түсіндім» деген ұшқынды көру – мен үшін ең үлкен мәртебе. Менің таңдауым – баланың балалық шағын қызықты ету және оған өмірлік үлкен жолға жолдама беру. Осы тұрғыдан алғанда ұстаздық қызметті мамандық емес, миссия деп атар едім.
Ақмарал БОРТЫБАЕВА,
Алматы қаласындағы №141 жалпы білім беретін мектептің бастауыш сынып мұғалімі
