Хиджаб киген қыз немесе келінін ұрған ене

Дәл осы хиджаб киген қыз­дар­дың айналасында достары­мыз­бен қаншама рет даулас­падық. Біреуі дұрыс десе, екіншісі қазақ қызы қашан хиджаб киіп еді деп кері уәж айтады. Бірде үйдің маңындағы ав­то­көліктердің темір-терсектерін са­та­тын дүкенге барсам, сон­да­ғы сатушы қыздар бас­тарына орамал тартып, ұзын етек көйлек киіп, тұмшаланып алыпты. Иман­дылыққа бой ұсына бастаған екен-ау деп қуанып қалдым. Бір күні сол қыздардың бірімен бір автобусқа міндік. Бірнеше аялдамадан кейін бір егде кісі көлікке отырып, дәл сол қыздың қасына барып тұрды. Түріндегі уылжыған жастықты, басына тартқан орамалын көргеннен болар. Әлгі хиджаб киген қызымыз дәл жанында тұрған қарт адамды көріп тұрып, мізбақпай, отыра берді. Осының бәрін көріп отырған автобустағы екі кексе әйел әңгіме бастады. «Қазақ қызы қашан хиджаб киіп еді?» деп  әңгімені алыстан орағытып бастаған бі­рін­шісінің сөзін екіншісі де қош­тай кетті. – Ата-бабамыз кимеген осы пәлені еріккен, еліктеген айдала­дағы біреулер ғана киетін сияқты көрінетін. Енді міне, өз үйімізде де біреуі сүйретіліп жүр, – деді сырт келбеті зиялылау көрінген апай бірден күйініп, дауысын шығара сөйлеп. – Балаларыңыз имандылыққа бет бұрса неге қайғырасыздар? Атеизммен өскен сіздердің енді сәждеге бастарыңыз тиюі қиын шығар?! – деді сөздерін естіп отырған ағай. – Келінім ғой, әу бастан-ақ имансыз емес еді. – Қуанбайсыз ба? – Несіне қуанам. Сөлпілдетіп хиджаб киіп, бір уағыздардан қал­майтын болып алыпты. Бала-ш­а­ға­сымен, байымен шаруасы жоқ. Сүй­ретіліп, шалынып жүріп, мектепке баратын немерелеріме тамақ та дұ­рыс бермейді, сабақтарына да қара­майды. Жақында баламды да, келінімді де ұрып-ұрып алдым. – Ойбай-ау, ол қандай келін, енесіне ұрғызып қарап тұрған? – Өзім онсыз да күйіп-пісіп жүр­сем, жақында үлкен келін ха­барласып тұр. «Қайнымыз ертең үй­ленгелі жатқанын естіген шы­ғар­сыз?» дейді сүйінші сұра­ған­дай. Кү­йеуі жаңа қатын алып жат­қанда келінім қайда қарап отыр деп, байбалам салып, таңер­тең үйлеріне бар­сам, үшеуі шай ішіп отыр. Хиджаб киген келініміз екінші әйел­мен некелесуге рұқ­сат берген кө­рінеді. Шари­ғатта еркектің айт­қа­ны заң дейді. Содан кейін, «Сөл­пең­деген сүме­лек-ау, бала-шаға түгілі, ба­йы­ңа да ие бола алмай қалыпсың ғой», деп баламды да, келінді де соғып-соғып жібердім. Екеуінің ор­та­сында отырған ал­бас­тыны қу­ып шықтым үйле­рі­нен, – деп ұз­ақ оқиғаны қысқа қайырды. Естіп отырғандар ой­ланып қалды. Аз уақыт қана үнсіз қалған әйел: – Әй, сонда Аллатағала бала-шағаңа қарамай, хиджаб киіп жүрсең жұмаққа барасың демейтін шығар?! Қартайғанда осы маған қайғы болды. Бейнеттен кейін, зейнет көрудің орнына сөл­пеңдеген әйелдің артын жи­нау­мен келе жатырмын. Немерелеріме барып тамақ істеймін, үй­ле­рін жинаймын, сабақ оқыт­қы­за­мын. Хиджаб киіп, өтірік сызыл­ғанша, отбасына ие болып отыр­май ма, әйел деген?! – деді   автобус­та отырған қызға ызалана қарап. Жақында төмендегі мына жәйт­ті естуге мәжбүр болдым. Ме­нің таныстарымның таныс­та­рының танысының қызы да ба­сына орамал тартып, тұмша­ла­нып жүретін. Мешітке барады, намаз оқиды дегенді де еститінбіз. Сол таныстарымның таныс­тарының танысының үйінде жа­қын туыстарының ұлы тұрып жатқан. Ол да намаз оқиды, мешітке барады екен дегенді құла­ғы­мыз шалған. Жастар иман­ды­лыққа көптеп бет бұрып жатыр екен-ау, деп бұған да қуандық. Жақында сол қыз әлгі туыс­қан жігіттен аяғы ауыр болып қалыпты деген жаңа қауесет шықты. Бетің бар, жүзің бар демей айтып салатын досым Шә­рипа: «Хиджаб кигендері, мешіттен шықпай намаз оқығандары қайда? Бастарын жапқанша, өз­деріне өздері ие болмай ма» деп салды дүйім көптің алдында... Айнаш ЕСАЛИ. Алматы.